WŁOSY

reklama
Łuszczyca

Łuszczyca

Łuszczyca jest jedną z najczęstszych chorób skóry, charakteryzująca się przewlekłym i nawrotowym przebiegiem. Wiele osób cierpiących na tę chorobę zgłasza się po pomoc nie tylko do lekarzy ale i do gabinetów kosmetycznych, licząc na ukrycie niektórych defektów i śladów choroby (np. w łuszczycy paznokci). U osób chorujących na łuszczycę podjęcie działań kosmetycznych zależy od stanu ich skóry, rozległości i aktywności choroby. Należy uważać bowiem, aby postępowaniem zabiegowym nie doprowadzić do zaostrzenia miejscowego lub ogólnego choroby.

Przyczyny powstawania łuszczycy

Mechanizm powstawania zmian nie został dokładnie poznany. Niewątpliwie istotną rolę odgrywa podłoże genetyczne. Potwierdzają to obserwacje rodzin w których występuje łuszczyca. Stwierdzono, że jeśli oboje rodziców cierpi na tę chorobę, to prawdopodobieństwo zachorowania dziecka wzrasta do około 70 %, a jeśli jedno z bliźniąt jednojajowych zachoruje na łuszczycę, to prawdopodobieństwo pojawienia się takich samych zmian u drugiego wynosi aż 90%. Choć nie ustalono dokładnego sposobu dziedziczenia, to uważa się, że chory rodzi się już z pewną predyspozycją do łuszczycy i że w rozwoju łuszczycy występują 3 okresy:

bezobjawowy - mimo obecności genów odpowiedzialnych za rozwój łuszczycy choroba nie uaktywnia się.

przejściowy - geny łuszczycowe "czekają" na czynnik zewnętrzny lub wewnętrzny aby uaktywnić się

objawowy - liczony jest od pierwszego wysiewu zmian łuszczycowych. Geny pozostają "aktywne", aby przy każdej prowokacji wyzwalać kolejne wysiewy łuszczycy lub zaostrzać jej przebieg.

Wśród czynników wyzwalających wysiewy łuszczycy największe znaczenie mają:

ostre infekcje górnych dróg oddechowych (głównie paciorkowcowe)

nie wyleczone przetrwałe ognista infekcji (próchnica, migdałki podniebienne, zapalenia dróg moczowych)

stresy

wstrząsy psychiczne

nadmierne spożywanie alkoholu

niektóre leki

Mechanizm powstawania zmian łuszczycowych

Istotą zmian łuszczycowych są zaburzenia dojrzewania komórek naskórka. Czas "odnowy" naskórka, czyli przejścia komórek z warstwy rozrodczej na powierzchnię wynosi normalnie około 26-28 dni, a w łuszczycy ulega on skróceniu do około 4 dni. Komórki naskórka dzielą się liczniej, skraca się ponadto czas podziałów. Krótki czas "dojrzewania" komórek doprowadza do powstawania nieprawidłowo zrogowaciałych komórek (w wierzchnich warstwach naskórka komórki posiadają nadal jądra komórkowe, a tuż nad warstwa podstawną stwierdza się w komórkach inwolukrynę ) białko świadczące o zakończeniu procesu dojrzewania keratynocytów). Takie zaburzenia rogowacenia określa się mianem parakeratozy. Nadal nie wiadomo, co wywołuje tak intensywny rozrost naskórka. Prawdopodobnie jest on wynikiem stanu zapalnego w górnych warstwach skóry właściwej.

Wiadomo także, że poważną rolę odgrywa w łuszczycy układ immunologiczny, sterujący odpornością organizmu i zaburzenia mikrokrążenia skóry. Świadczy o tym gromadzenie się w brodawkach skórnych komórek układu odpornościowego (leukocyty) wokół licznych i nieprawidłowo funkcjonujących naczyń włosowatych.

Wykwitem pierwotnym (pojawiającym się na początku choroby) jest grudka barwy czerwonej lub czerwonobrązowej pokrywająca się z czasem srebrzystą łuską. Przy próbie zdrapania łuski ukazuje się błyszcząca powierzchnia, jakby powleczona stearyną (objaw świecy stearynowej), a przy dalszym zdrapywaniu występuje punkcikowate krwawienie (objaw Auspitza). Takie zmiany skórne są bardzo charakterystyczne dla łuszczycy. Grudki zwykle powiększają się obwodowo.

W zależności od wielkości zmian widzianych na skórze wyróżniamy:

łuszczycę punkcikowatą

łuszczycę kroplista

łuszczycę pieniążkowatą

łuszczycę blaszkowatą

Łuszczyca - Objaw Koebnera Łuszczyca pieniążkowata i blaszkowata

Ze względu na rodzaj wykwitów skórnych opisano różne odmian łuszczycy:

zwyczajną (pospolitą) - wyróżnia się postać ograniczoną, rozsiana i uogólnioną

wysiękową - dotyczy głównie fałdów skóry

krostkową - charakteryzuje się obecnością jałowych krost na skórze dłoni i stóp (postać dłoniowo-podeszwowa) lub na całym ciele (jedna z najcięższych postaci)

stawową - jest szczególną odmianą łuszczycy obejmującą stawy, mogącą prowadzić do trwałego ich zniekształcenia i kalectwa. Często współistnieje z łuszczycą skóry lub paznokci.

Przebieg choroby

Najczęściej zmiany łuszczycowe pojawiają się na skórze łokci i kolan, oraz na owłosionej skórze głowy, choć łuszczyca może występować praktycznie na całym ciele. Łuszczyca na skórze głowy nie niszczy samych włosów, nie powoduje także wyłysienia ani zaburzenia ich wzrostu. Zmiany w tej okolicy jeśli pojawiają się jako pierwsze często mylone są z łupieżem, chociaż są łatwe do rozpoznania dla doświadczonego lekarza.

Zmiany często dotyczą także płytek paznokciowych. Pojawiają się wówczas naparstkowate wgłębienia lub pobruzdowanie (gdy łuszczyca rozwija się w macierzy paznokcia), żółtym zabarwieniem płytek paznokciowych (gdy grudki łuszczycowe pojawiają się w łożysku paznokcia- objaw plamy olejowej), zgrubieniem i kruchością.

Przebieg łuszczycy jest rozmaity i odmienny w każdym przypadku, cechują go różnie długie okresy nawrotów i okresy bezobjawowe. Często dochodzi do sezonowej poprawy stanu skóry wynikającego z korzystnego (nie u wszystkich pacjentów) wpływu słońca na łuszczycę, oraz do zaostrzeń lub nowych wysiewów w okresie jesienno-zimowym, co związane jest z częstszymi w tym okresie infekcjami górnych dróg oddechowych.

Leczenie

Obecnie nie ma jeszcze leków, które umożliwiłyby całkowite wyleczenie łuszczycy. W zależności od nasilenia zmian chorobowych i postaci stosuje się różne metody leczenia. W przypadku ograniczonych lub niezbyt licznych zmian wystarcza zazwyczaj leczenie zewnętrzne (dziegcie, antralinę, kortykosterydy, pochodne witaminy D3, emolienty).

W przypadkach szczególnie ciężkich, a także w łuszczycowym zapaleniu stawów, stosuje się leki doustne (metotreksat, pochodne kwasu witaminy A oraz cyklosporynę).

W leczeniu łuszczycy wykorzystuje się także korzystne działanie promieniowania ultrafioletowego (w metodzie określanej skrótem PUVA). W metodzie tej wykorzystuje się fotowrażliwe leki ( psoraleny ) uaktywniające się pod wpływem ultrafioletu. Terapia ta jest szczególnie polecana w wysiewnej i nawracającej łuszczycy doprowadzając zazwyczaj do szybkiego ustąpienia zmian, a zmiany chorobowe nie powracają nawet przez kilka miesięcy.

Leczenie to wspomagać można specjalnymi kąpielami solnymi lub zabiegami Egyptosa, których działanie polega prawdopodobnie na "wypłukiwaniu" z chorobowo zmienionego naskórka biologicznie aktywnych związków (cytokin) biorących udział w powstawaniu zmian łuszczycowych.

W łuszczycowym zapaleniu stawów istotną rolę odgrywa ponadto rehabilitacja, fizykoterapia i kinezyterapia, które są niezbędne do utrzymania dobrej sprawności fizycznej.

Bardzo korzystny wpływ na leczenie łuszczycy mają kuracje klimatyczne. Szczególnie polecane są pobyty nad morzem (najlepsze efekty dają pobyty nad Morzem Martwym), dobrze działa również klimat wysokogórski. Czas kuracji klimatycznej powinien wynosić ok4-6 tygodni.

Sprostowanie częstych nieprawdziwych sądów o łuszczycy

Łuszczyca nie jest chorobą zakaźną, nie można się nią więc zarazić od innych osób.

Nie można wyleczyć łuszczycy samą dietą, choć odpowiednia dieta (bogata w ryby i warzywa) niewątpliwie wspomaga leczenie łuszczycy.

Nie istnieją znane nauce żadne leki powodujące całkowite wyleczenie łuszczycy.

Łuszczyca nieleczona nie doprowadza do powstania raka skóry.

reklama
www.skorne-choroby.pl www.stawy.info www.xn--wszystkodowosow-9sc.pl